Ons WhatsApp kanaal al eens geprobeerd?
Ook iets insturen? Bijna alles mag: je mening, een gedicht, onderbouwde kritiek, je gedachten, een spotprent etc. Onze normen en waarden zijn breed opgesteld. Het mag schuren, maar moet binnen de kaders van wet- en regelgeving en fatsoenlijke waarden en normen liggen, alsmede respect voor elk individu.
Want to submit something? Almost anything goes: your opinion, a poem, constructive criticism, your thoughts, a cartoon, etc. Our standards and values are broad. It can be provocative, but it must remain within the bounds of the law and regulations, as well as decent values and standards, and show respect for every individual.
Er zijn van die dagen,
die wegen licht en zwaar.
Elke dag is weer wat anders.
Laat het komen, laat het gaan.
Als je alle puzzelstukjes bij elkaar raapt.
En je leven vorm geeft.
Je hoeft nooit uit te leggen,
hoe jij naar jouw geluk streeft.
De koers bepaalt deels je leven.
Het is nooit anders geweest.
Het leven lijkt soms op een
achtbaan, die geen kant opgaat.
Geluk kun je helaas niet kopen.
Daarom, geniet van elke dag,
wat komen mag.
Want het is niet vanzelfsprekend,
om het leven ten volle te beleven.
-Anoniem- Afzender is bekend bij de redactie.
Als het vallen van de avond begint,
en alle vogels zijn naar huis gekeerd:
het is tijd voor een innerlijke preek!
Als je verstand je hart raakt.
Vaak zijn dat verdrietige momenten die
je liever begraaft.
Je voelt een sterke steek rondom je hart.
Het lijkt alsof je op een dood spoor
bent belandt.
Mijn gedachten ordenen kost veel kostbare tijd.
Mijn hoofd gaat open en dicht,
op zoek naar mentaal evenwicht.
Mijn gevoel staat voor een gesloten deur,
daar waar veel twijfel zich verschuilt.
Je kunt soms niet vertellen wat de leegte met je doet,
je ziet nu alleen zwart en wit.
Niets is meer in evenwicht.
Ik voel mijzelf op een lijntje balanceren,
en dreig te breken
Zandkastelen zo kwetsbaar en fragiel,
gapende gaten rondom mijn ziel.
Wat je vasthoudt, laat liever gaan.
En zie wel wat er komen gaat.
Spreid je vleugels in voor- en tegenspoed.
Met alles wat je in je hebt,
en de weg die je al hebt afgelegd,
en de winst die je hebt weten te behalen,
geniet van de mooie dingen des levens vol behagen.
-Anoniem- Afzender is bekend bij de redactie.
Ik loop gebukt onder een zware last.
Duizend voetstappen verder voel ik pas mijn innerlijke kracht.
Ik probeer met beide voeten op de grond te staan.
In het begin wankel ik, maar ik kom vooruit, langzaamaan.
Ik ben alleen met mijn piekeren en malen.
Ik besef dat ik mijn bagage los moet laten,
anders blijf ik tussen wal en schip raken.
Ik heb lef, dat komt door al mijn tegenslagen.
Ik ben hoopvol zodat ik mijn dromen kan waarmaken.
Ik laat me meevoeren met de wind en de zee.
Ik laat mijn ziel rusten op een rots, of een steen.
Bevrijd door al mijn bagage,
laat ik ook mijn negatieve gedachten varen.
Het leven heeft een andere betekenis gekregen.
Ik wil meer energie in positiviteit steken.
Én niet meer op mijn tenen lopen.
Én niet meer onzichtbaar hoeven zijn.
Ik wil mijn toekomstdromen verrijken met mijzelf,
die ik steeds beter leer kennen.
Wat de toekomst mij zal brengen,
ik laat me nooit en nimmer begrenzen.
Geen gevecht meer aangaan met mijzelf.
Het is tijd voor genezing
Het is tijd om aan te sterken.
-Anoniem- Afzender is bekend bij de redactie.
Het is vrijdag de 13e.
Je denkt twee keer na,
of je met dit bijgeloof meegaat.
Er doen veel verhalen de ronde.
Het ene is waar en het ander baart mij zorgen.
Hoewel de wortels diep lijken te gaan.
De angst voor vrijdag de 13e past in elk verhaal.
Een zwarte kat, een volle maan,
nooit onder een ladder staan.
Sprookje of een echte vloek,
of fabeltje uit een oud boek.
Opgepast! Het ongeluk loert achter elke hoek.
En toch, de wereld draait even hard door.
Gaat het om de waarheid,
of om verhalen die je hoort?
In wijsheid schuilt veel droefenis.
En toch, elk jaar schuiven we weer bij elkaar.
We slaan de oude pagina's weer om.
Het is vaste prik:
elk jaar, een gloednieuw Rampverhaal.
-Anoniem- Afzender is bekend bij de redactie.
In het gedicht 'Landverraad' wordt de schaduw van de Tweede Wereldoorlog verkend, een tijd waarin trouw en verraad hand in hand gingen en de fundamenten van de samenleving op de proef werden gesteld. Dit gedicht weeft historische reflecties door de geest van het heden, waar de straten gevuld zijn met diverse stemmen en (achtergrond)verhalen. Terwijl oude wonden nog steeds gevoeld worden, roept het vragen op over wat ons bindt en scheidt in een wereld die voortdurend verandert en wat er over is of blijft van de Nederlandse identiteit. Dit gedicht is gemaakt en ingezonden door een inwoonster van Mariaberg.
Ik heb mijn land niet verraden.
Desondanks voelt het zo aan.
Ik heb mijn ogen lang gesloten.
En niet gezien wat er mis is gegaan.
Het is een tijd geleden, dat GOD mij een droom gaf
en in die droom, heb ik mogen ervaren, de oude kille grauwe dagen.
Laten we nooit vergeten, waarom zijn al die mensenlevens vergeven,
als we niet in vrijheid kunnen leven?
Veel mensen waren jong en onervaren en die een te hoge prijs moesten betalen.
Over ettelijke jaren, hebben we 't nog over hun heldhaftige daden.
Ik ben een kind van ver na de oorlog.
Pijnlijke herinneringen spoken door mijn hoofd.
Laten we niet nog een keer het verleden herhalen.
We zijn wijs genoeg en niet meer dwazen.
Na 80 jaar hebben veel mensen nog diepe wonden.
Ik vraag me af, wat is hun écht overkomen en wat is hun écht ontnomen?
Hoe kunnen we iedereen eren?
Door twee minuten stilte in acht te nemen,
voor iedereen die voor ons heeft gevochten en gestreden.
Mensen die hun huis en haard moesten verlaten en mensen die in concentratiekampen zaten.
Maar waar denken we aan?
Vrijheid deel je met elkaar.
Met onze kop in het zand,
voelen we ons veilig in ons land.
De waarheid is maar moeilijk te verdragen.
Ik weet niet wat de toekomst brengt.
Je vecht nog steeds voor je bestaansrecht.
Nederland staat op het punt zijn 'kalmte' te bewaren...
Veel mensen geloven in andermans verhalen.
Hoe kunnen we onze eigen identiteit voor de volgende generaties bewaren,
als ons cultureel erfgoed al aan het afbrokkelen is?
Wij hebben langzaam niets meer in de melk te brokkelen.
Een sterk gevoel van eenheid bestaat al niet meer.
Maar dat is weleens anders geweest.
Wat de geschiedenis ons heeft geleerd,
daar zijn we 80 jaar zoet mee geweest.
Om de geleefde geschiedenis betekenis te geven,
mogen we nooit vergeten dat het heden voortkomt uit het verleden.
-Anoniem- Afzender is bekend bij de redactie.
